OLATZ SALVADOR

Olatz Salvadorren azken bira amaitzera doa eta amaiera handi bat prestatu du Arriaga Antzokian. “Zainak eman” diskoaren aurkezpena herriz herri ibili da, eta orain azken festa antolatzeko ordua heldua da, non eta Loraldian. Asko dugu ospatzeko!

Olatz Salvadorren musika ez da laua, labirinto bat da. Entzun ahala, suge batek bezala gure azalaren gainean aurrera egiten duela sentitzen dugu. Non amaitzen da zarata eta hasten da musika? Belarriak badaki igartzen isiltasuna apurtzera doala, eta berehala kanta hasiko dela? Noiz amaitzen dira hitzak eta geratzen da mintza?

Maparik gabe utzi gaituztenean, ze puntutan amaitzen da zibilizazioa eta hasten da basoa? Gu eta besteen arteko muga guk uste bezain zurruna da? Nola jakin ate bati joka gaudenean kanpotik edo barrutik ote gabiltzan? Ze momentutan konturatzen gara ustez gobernatzen dugun zaldia erotu dela eta hankaz gora joateko arrisku bizian gaudela?

Horrelako galderak etorri zaizkigu burura Olatz Salvadorren azken kantak entzuterakoan. Orain arteko bere lanen artean elektronikoena eta basatiena. Mugak aztertzen dituen lana, dudarik gabe. Nahi gabe zenbait zauri ukituko dizkizun disko bat da “Zainak eman”, eta aldi berean, nahi gabe (edo agian nahita!) dantzan jarriko zaituena. Non dago euforia eta malenkonia banatzen duen lerro hori, muga hori? Ezin dugu jakin.